Όλα έδειχναν ιδανικά στο πρώτο live των «Περαστικών» στο rock bar «ΚΥΤΤΑΡΟ», ώσπου περίπου στις 02:10 τα ξημερώματα αυτό διακόπηκε για λόγους «ανωτέρας βίας», καθώς άνθρωποι της ασφάλειας δέχτηκαν κλήση για δυνατή μουσική και έτσι υποχρεώθηκαν να σταματήσουν την παράσταση κάπου στα 2/3 του συνολικού χρόνου της. Δεν έφτανε μόνο αυτό, τα προβλήματα με την κιθάρα (κακή επαφή) άργησαν να «ζεστάνουν» το συγκρότημα…
Πέρα από αυτά τα γεγονότα, το «ΚΥΤΤΑΡΟ» ήταν ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο, ο οποίος έδειχνε να απολαμβάνει το πρόγραμμα που είχαν ετοιμάσει ο Κλήμης, ο Κυριάκος και ο Παντελής. Ξεκίνησαν με δύο τραγούδια των REM (One I love, Losing my religion) για να συνεχίσουν από εκεί και πέρα με τραγούδια από την ελληνική μουσική σκηνή. Το «Αερικό» του Παύλου Παυλίδη άρχισε να μας συνεπαίρνει με τη μελωδία στο grand κλείσιμο του (βιολί-ντραμς) και αμέσως μετά ένα «αισιόδοξο» τραγούδι (όπως το προσφώνησε ο Κλήμης) το «Ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό» σε μια «ρήση» του Φίντριχ Νίτσε που την έκανε τραγούδι ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Κάπου εκεί ξεκίνησαν τα προβλήματα με την κιθάρα του Κλήμη, με ένα δεκάλεπτο διάλειμμα για να διορθωθεί. Από εκεί και πέρα το live άρχισε να απογειώνεται, με τον «Διάφανο» & τον «Πεχλιβάνη» του Θανάση Παπακωνσταντίνου, τις «Βυθισμένες άγκυρες» του Μίλτου, τον «Παλιό στρατιώτη» του Λαυρέντη και τον «Ακροβάτη» των Χαϊνηδων. Ο Κυριάκος μας τραγούδησε «Δεν είμαι άλλος» και στην συνέχεια μας ξεσήκωσε με το βιολί του στη «Βασιλική». Ακολούθησε το «Γράμμα» του Σωκράτη, το «Αγύριστο κεφάλι» & το «Παραμύθι με λυπημένο τέλος» του Μίλτου, ένα τραγούδι που λειτούργησε «προφητικά», καθώς κάπου εκεί τελείωσε το παραμύθι… Ήταν το τελευταίο τραγούδι, καθώς μετά το live τελείωσε απρόσμενα, αφήνοντας τον κόσμο να περιμένει, σε ένα μαγαζί που ήταν ακόμα γεμάτο…
Πέρα από αυτά τα γεγονότα, το «ΚΥΤΤΑΡΟ» ήταν ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο, ο οποίος έδειχνε να απολαμβάνει το πρόγραμμα που είχαν ετοιμάσει ο Κλήμης, ο Κυριάκος και ο Παντελής. Ξεκίνησαν με δύο τραγούδια των REM (One I love, Losing my religion) για να συνεχίσουν από εκεί και πέρα με τραγούδια από την ελληνική μουσική σκηνή. Το «Αερικό» του Παύλου Παυλίδη άρχισε να μας συνεπαίρνει με τη μελωδία στο grand κλείσιμο του (βιολί-ντραμς) και αμέσως μετά ένα «αισιόδοξο» τραγούδι (όπως το προσφώνησε ο Κλήμης) το «Ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό» σε μια «ρήση» του Φίντριχ Νίτσε που την έκανε τραγούδι ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Κάπου εκεί ξεκίνησαν τα προβλήματα με την κιθάρα του Κλήμη, με ένα δεκάλεπτο διάλειμμα για να διορθωθεί. Από εκεί και πέρα το live άρχισε να απογειώνεται, με τον «Διάφανο» & τον «Πεχλιβάνη» του Θανάση Παπακωνσταντίνου, τις «Βυθισμένες άγκυρες» του Μίλτου, τον «Παλιό στρατιώτη» του Λαυρέντη και τον «Ακροβάτη» των Χαϊνηδων. Ο Κυριάκος μας τραγούδησε «Δεν είμαι άλλος» και στην συνέχεια μας ξεσήκωσε με το βιολί του στη «Βασιλική». Ακολούθησε το «Γράμμα» του Σωκράτη, το «Αγύριστο κεφάλι» & το «Παραμύθι με λυπημένο τέλος» του Μίλτου, ένα τραγούδι που λειτούργησε «προφητικά», καθώς κάπου εκεί τελείωσε το παραμύθι… Ήταν το τελευταίο τραγούδι, καθώς μετά το live τελείωσε απρόσμενα, αφήνοντας τον κόσμο να περιμένει, σε ένα μαγαζί που ήταν ακόμα γεμάτο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου